Προσγείωση UFO στο Σούνιο με επαφή
Προσγειωμένο σκάφος διαμέτρου 7–8 m και ύψους 3 m, από σκούρο αλουμίνιο, με διάφανο θόλο ενός μέτρου στην κορυφή, σε τρία–τέσσερα λεπτά ποδαράκια, χωρίς πόρτες ή παράθυρα.
- Κωδικός
- REF-ΑΤΙΑ-1979-0467
- Ημερομηνία
- 07/07/1979
- Τόπος
- Σούνιο · Αττική
- Σχήμα
- Δίσκος με θόλο
- Ώρα
- 01:30
- Μάρτυρες
- 3
Η μαρτυρία
Η μάρτυρας κ. ▇▇▇ αφηγείται: “μαζί με ένα φιλικό ζευγάρι το οποίο θέλει να κρατήσει την ανωνυμία του, ξεκινήσαμε για μια βόλτα στο Σούνιο. Όμως λίγο μετά το ναό του Ποσειδώνα, το ραδιόφωνο που μέχρι εκείνη την στιγμή έπαιζε κανονικά, ξαφνικά σταμάτησε. Προσπάθησα να πιάσω άλλο σταθμό, αλλά δεν το κατόρθωσα, διότι το ραδιόφωνο ήταν νεκρό. Πριν συνέρθω από την έκπληξη μου, η μηχανή του αυτοκινήτου άρχισε να παρουσιάζει κάποιες παροδικές στιγμιαίες ανωμαλίες. Η μεγαλύτερη έκπληξη ήρθε όταν μετά από μερικά λεπτά, άναψε ένας προβολέας στα αριστερά μας και φώτισε εκτυφλωτικά το αυτοκίνητο. Το πάρκαρα στην άκρη του δρόμου, ταυτόχρονα όμως έσβησε και ο προβολέας. Υποθέσαμε ότι στην περιοχή υπήρχε κάποιο στρατιωτικό φυλάκιο. Όπως διακρίναμε όμως, υπήρχαν μονάχα θάμνοι, λίγα δέντρα και αρκετοί βράχοι. Οι φίλοι μου επειδή είχαν φοβηθεί, πρότειναν να επιστρέψουμε στην Αθήνα. Καθώς μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να ξεκινήσουμε, ένιωσα ένα παράξενο συναίσθημα. Ήταν σαν να με καλούσαν κάποιοι να βγω από το αυτοκίνητο και να πάω προς τα δέντρα εκεί όπου υποθέσαμε ότι άναψε ο προβολέας. Το κάλεσμα ήταν δυνατό, η θέληση μου είχε παραλύσει. Παρά τις αντιρρήσεις των φίλων μου, ξεκίνησα προς εκείνο το σημείο, αλλά μόλις είχα διανύσει 20 μ., σταμάτησα συγκλονισμένη, γιατί σε απόσταση περίπου 5 μ., διέκρινα καθαρά ένα ΑΤΙΑ προσγειωμένο. Όπως υπολόγισα, η διάμετρος του 7-8 μ., το ύψος του 3 μ., ο δε θόλος που είχε στο πάνω μέρος, ήταν ένα μέτρο και διαφανής. Το υπόλοιπο σώμα του ΑΤΙΑ ήταν μεταλλικό και το χρώμα του θύμιζε σκούρο αλουμίνιο. Το σκάφος στηριζόταν σε τρία η τέσσερα ποδαράκια, που ήταν κοντά και λεπτά. Πουθενά δεν υπήρχαν πόρτες, παράθυρα η κάποιο άνοιγμα, ήταν σκοτεινό και δεν ακουγόταν κανένας θόρυβος. Οι φίλοι μου φώναζαν συνέχεια να επιστρέψω για να φύγουμε, αλλά δεν τους έδινα σημασία. Ένιωθα πως μέσα στο ΑΤΙΑ υπήρχε κάτι το ζωντανό. Εκείνη την στιγμή μίλησα. Δεν θυμάμαι αν μίλησα με το στόμα μου η μήπως εξέφρασα εσωτερικά την επιθυμία να έρθει έξω αυτό το «κάτι» που υπήρχε εκεί μέσα και να συζητήσω μαζί του. Ήθελα τόσα πολλά να ρωτήσω, είχα μια έντονη περιέργεια να δω πως ήταν αυτό το «κάτι». Ξαφνικά ο θόλος φωτίστηκε στο εσωτερικό του με ένα απαλό λευκό φως. Είδα δυο μορφές που έμοιαζαν ανθρώπινες – είχαν τουλάχιστον χέρια και πόδια – και οι κινήσεις τους ήταν νευρικές. Μάλιστα η μια μορφή σήκωσε τα δυο χέρια της σαν να με χαιρετούσε. Ένιωσα δέος, κοίταζα σαν υπνωτισμένη το θόλο. Ήξερα, το ένιωθα απόλυτα, ότι αυτό που έβλεπα δεν ήταν κάτι το γήινο. Μετά λίγα λεπτά το ΑΤΙΑ σηκώθηκε κατακόρυφα και εξαφανίστηκε σχεδόν ακαριαία στον ουρανό. Ταυτόχρονα συνέβησαν δυο γεγονότα: η ψυχική επίδραση σταμάτησε επάνω μου και το ραδιόφωνο άρχισε να λειτουργεί κανονικά. Οι φίλοι μου το είδαν μόνο για λίγα δευτερόλεπτα, όταν ανυψώθηκε και εξαφανίστηκε στον ουρανό.